4. POTENCJALNE WSPARCIE FINANSOWE PRODUKCJI ZAGRANICZNEJ W POLSCE

4.1. Źródła publiczne

Do publicznych źródeł finansowania należy zaliczyć przede wszystkim środki z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz w szczególności środki udzielane na dofinansowywanie przedsięwzięć filmowych z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. O podstawach prawnych tych dofinansowań była już mowa.
W wypadku równości szans podmiotów krajowych i zagranicznych w ubieganiu się o dofinansowanie produkcji filmów fabularnych, nie są to bynajmniej tylko papierowe zapewnienia, skoro ostatnio duże realizacje zagraniczne uzyskały znaczące wsparcie z PISF (film Volkera Schloendorffa Forgotten Hero oraz film Petera Greenaway’a Nightwatching). PISF udziela informacji o szczegółach dotyczących procedury ubiegania się o takie dofinansowanie. W obu wymienionych wypadkach, podmiotem formalnie ubiegającym się o dofinansowanie były firmy polskie, producenci wykonawczy na terenie Polski danego tytułu, mający status koproducentów.
Drugim źródłem wsparcia publicznego dla produkcji filmowej jest Telewizja Polska S.A.(TVP S.A.) , która jest największym nadawcą telewizyjnym w Polsce, z kilkunastoma ośrodkami terenowymi w największych miastach i 4 antenami (program 1, 2, 3, program dla zagranicy Polonia, oraz kanały tematyczne, także emitujące filmy, jak np. kanał Kultura; rozwija się również kanał internetowy itvp.pl). Najlepszą drogą dla producenta filmowego jest rozpoczęcie rozmów albo na szczeblu zarządu tej instytucji albo w dyrekcji Agencji Filmowej TVP S.A. , która to Agencja może pośredniczyć w pozyskaniu zgody zarządu TVP na uczestnictwo w koprodukcji oraz z dyrekcjami poszczególnych anten w/s uzgodnień merytorycznych dotyczących gwarancji emisji.
Corocznie TVP S.A. inwestuje kilkadziesiąt milionów złotych w tzw. produkcję zewnętrzną związaną z realizacją seriali, telenowel i filmów fabularnych. W szczególności telewizja jest zainteresowana przedsięwzięciami z pozyskaniem wyłączności na eksploatację powstałych filmów (najchętniej wraz z ew.serialem) Na wszystkich polach eksploatacji związanych z przekazem tv (emisje naziemne, kablowe, satelitarne, internetowe) we wszystkich swoich antenach.

4.2. Inni inwestorzy w polskiej kinematografii

Pozostali inwestorzy w polskiej kinematografii dzielą się na dwie umowne grupy: inwestorów regularnych, jak stacje nadawcze telewizji komercyjnych, ( przede wszystkim CANAL+ i sporadycznie pozostałe, w tym HBO, TVN ) oraz najwięksi dystrybutorzy filmowi (Vision, Monolith Films, ITI Cinema, SPI, Kino Świat, i inni). Ważnym koproducentem może być wytwórnia filmowa świadcząca usługi najmu hal zdjęciowych i np. usługi laboratoryjne w formie częściowego lub całkowitego aportu - tu palmę pierwszeństwa w Polsce ma warszawska Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.
Nowym zjawiskiem, bardzo interesującym dla producentów, jest powstanie w latach 2007-2008 regionalnych funduszy filmowych. Lokalne władze samorządowe W niektórych polskich miastach (Łódź, Wrocław, Górny Śląsk, Kraków, Lublin) już funkcjonują lub są właśnie wdrażane fundusze wspierające konkretne projekty filmowe, które korzystają z lokalnych twórców, akcja filmu pozwala na realizację filmu w danym regionie czy mieście oraz/i środki finansowe na produkcję są wydawane na miejscu.
Procedura składania wniosków o dofinansowanie przypomina procedurę składania wniosków do PISF (zwykle jedna sesja w roku; możliwość wsparcia rzędu kilkudziesięciu- kilkuset tysięcy złotych w wypadku filmu fabularnego) lecz w każdym z funduszy jest nieco inna - warto więc starać się o szczegółowe informacje na ten temat w danym regionie z kilku miesięcznym wyprzedzeniem.
Do incydentalnych inwestorów, których działalność inwestycyjna miała często charakter bardziej sponsoringowy niż koprodukcyjny, to fundusze inwestycyjne, towarzystwa ubezpieczeniowe, poczta, banki (Kredyt Bank i inne), firmy lokujące swe produkty w filmie czyli na zasadzie product placement, wytwórnie filmowe (aporty rzeczowo-usługowe), producenci reklam i filmów reklamowych i inni.
W Polsce, tak jak w innych krajach, rośnie w społeczeństwie świadomość że firmy mogą się reklamować w najrozmaitszy sposób - także poprzez umieszczenie swojego logo na plakacie filmu (obok nazwisk aktorów i reżysera), w materiałach informacyjnych i na taśmie samego filmu. W końcu lat 90. takie firmy jak Prokom Software S.A. (największa polska firma informatyczna), PZU (największa firma ubezpieczeniowa), Poczta Polska, i inne - zainteresowały się możliwością promocji przy pomocy przedsięwzięć z dziedziny kultury. Pierwszym dużym bankiem który wspierał produkcje filmową był Kredyt Bank - współproducent, sponsor i kredytodawca (Ogniem i mieczem, Pan Tadeusz, Przedwiośnie, Quo Vadis, Stara Baśń). Okazało się dla kilkunastu polskich producentów, że istnieje możliwość pozyskania nowych źródeł finansowania produkcji. Dla dużych koncernów zachęceniem może być scenariusz, który przyniesie im wymierne przekonanie sponsora, że jego udział w filmie pomoże w promowaniu swojego wizerunku. Powstały także w Polsce firmy zajmujące się wyszukiwaniem tzw. product placement.
Możliwości więc są - trzeba teraz wykazać energię w poszukiwaniu kolejnych inwestorów, gdyż pozyskanie jednego często ułatwia kontakty z kolejnymi.
Optymalna umowa koprodukcyjna dotycząca filmu fabularnego dla producenta zagranicznego, przy założeniu że producent ten chętnie rozstanie się z prawami do eksploatacji (dystrybucji) na wielu polach eksploatacji na terytorium Polski i rynkach powiązanych lub rynkach trzecich (co może być przedmiotem negocjacji), jest taka umowa z polskim podmiotem, który pozyska wśród inwestorów partnerów zarówno publicznych, jak i niepublicznych, np. TVP S.A., telewizję kodowaną (np. CANAL+), dystrybutora kinowego, bank (np.do sponsoringu dystrybucji) ew. inwestorów prywatnych - oraz jak największą ilość firm oferujących w aporcie za reklamę usługi materialne i niematerialne.