Tego nie wiem. Wczoraj Chat wpisałem kwestie potencjału DBCU - to pojawiły się różne warianty co do przychodu/przychodu pasywnego ( w postaci abonamentu )

Najważniejsze jest to, że Proacta ma już pierwszy komercyjny punkt odniesienia: umowę z Medinet Systemy Informatyczne na wdrożenie DBCU dla Opolskiego Centrum Onkologii, o wartości 553,5 tys. zł brutto, z terminem realizacji do 30 maja 2026 r.. To jest bardzo ważne, bo pokazuje, że produkt nie jest tylko koncepcją, ale zaczął wchodzić w etap sprzedaży.

Najbardziej realne modele przychodowe dla DBCU
Model 1: jednorazowe wdrożenie + utrzymanie roczne
To najbardziej naturalny model na start:

• opłata wdrożeniowa, np. 300–700 tys. zł za ośrodek,
• integracja z systemami szpitalnymi,
• konfiguracja pod procedury placówki,
• szkolenia,
• później maintenance / support / aktualizacje, np. 15–25% wartości wdrożenia rocznie.

Przy kontrakcie referencyjnym 553,5 tys. zł brutto można sobie wyobrazić, że po kilku wdrożeniach baza przychodów rocznych z utrzymania zaczyna rosnąć. Przykładowo: 10 ośrodków po 500 tys. zł wdrożenia to 5 mln zł sprzedaży wdrożeniowej, a przy 20% utrzymania daje to około 1 mln zł powtarzalnego przychodu rocznie.
Model 2: licencja SaaS / abonament dla ośrodków
Docelowo lepszy model to nie tylko projekt wdrożeniowy, ale licencja:

• abonament miesięczny / roczny za ośrodek,
• opłata zależna od liczby użytkowników,
• opłata zależna od liczby pacjentek / przypadków,
• moduły dodatkowe: raportowanie, AI, konsylia, predykcja, ścieżka pacjenta, rejestry jakościowe.

To zwiększa wycenę biznesu, bo rynek lepiej wycenia przychody powtarzalne niż pojedyncze kontrakty wdrożeniowe.
Model 3: sprzedaż przez integratorów medycznych
To może być bardzo istotne. Proacta nie musi sama sprzedawać do każdego szpitala. Może iść przez:

• dostawców systemów szpitalnych,
• firmy wdrażające HIS/RIS/PACS,
• integratorów obsługujących zamówienia publiczne,
• partnerów medycznych takich jak Medinet.

W tym modelu Proacta dostarcza technologię, a partner bierze część wdrożenia i kontakt z placówką. Marża jednostkowa może być niższa, ale skala sprzedaży większa.
Model 4: finansowanie przez projekty publiczne i grantowe
W Polsce szpitale często nie kupują innowacji wyłącznie z własnego budżetu. DBCU może być sprzedawane w ramach:

• cyfryzacji ochrony zdrowia,
• projektów regionalnych,
• KPO / funduszy UE,
• programów onkologicznych,
• doposażenia centrów diagnostycznych,
• grantów badawczo-wdrożeniowych.

To ważne, bo w ochronie zdrowia problemem nie zawsze jest potrzeba produktu, tylko źródło finansowania.
2. Dlaczego DBCU ma sens rynkowy w Polsce?
Rak piersi jest obszarem, gdzie państwo i NFZ mocno stawiają na profilaktykę i wczesną diagnostykę. Program profilaktyki raka piersi obejmuje kobiety w wieku 45–74 lata, a mammografia jest finansowana przez NFZ; celem programu jest m.in. obniżenie umieralności, zwiększenie wczesnej diagnostyki i ujednolicenie zasad postępowania diagnostycznego.

To tworzy naturalne otoczenie dla DBCU: im więcej badań, diagnostyki i ścieżek pacjentek, tym większa potrzeba koordynacji danych, decyzji terapeutycznych i procesu leczenia.
Moim zdaniem najłatwiejszy przekaz sprzedażowy dla DBCU brzmi:
„DBCU nie zastępuje lekarza, tylko porządkuje dane, wspiera konsylia, standaryzuje ścieżkę pacjentki i pomaga ośrodkowi lepiej zarządzać procesem diagnostyki oraz leczenia raka piersi.”
To jest bezpieczniejsze regulacyjnie i bardziej akceptowalne dla lekarzy niż narracja „AI podejmuje decyzje”.