To proste - Firmy windykacyjne (szczególnie te giełdowe) rzadko kupują pakiety długów za własne pieniądze. Robią to za środki pozyskane z emisji obligacji korporacyjnych.

• Jeśli firma przelicytuje wartość pakietu (zapłaci za dużo w stosunku do realnej ściągalności), wpada w pętlę.
• Musi spłacić obligatariuszy (wierzycieli), ale pieniądze z odzysku płyną wolniej, niż zakładano.
• Efekt? Spółka windykacyjna staje się dłużnikiem, który nie ma z czego oddać.

2. "Grzechy główne" polskiego rynku

W wymienionych przez Ciebie przykładach często dochodziło do splotu trzech zjawisk:

• Agresywna wycena aktywów: Księgowe zawyżanie wartości posiadanych portfeli wierzytelności, by w sprawozdaniach wszystko wyglądało "na zielono".
• Przejadanie kosztów: Rozdmuchane struktury sprzedażowe i marketingowe, które konsumowały gotówkę szybciej niż windykatorzy byli w stanie ją odzyskać.
• Kreatywna księgowość: W skrajnych przypadkach (jak GetBack) mieliśmy do czynienia z mechanizmami, które wychodziły daleko poza błędy biznesowe, ocierając się o prokuraturę.

3. Restrukturyzacja: Ratunek czy ucieczka?
Tutaj Marian masz sporo racji w swoim rozgoryczeniu, choć formalnie restrukturyzacja to narzędzie prawne mające chronić przed upadłością.

• Dla wierzyciela (np. osoby, która kupiła obligacje LexBono czy GetBack) restrukturyzacja często oznacza drastyczną redukcję kapitału (np. dostaniesz 25% wpłaconej kwoty rozłożone na 8 lat).
• Z perspektywy dłużnika (firmy windykacyjnej) to "reset", który pozwala przetrwać, ale odbywa się to bezpośrednim kosztem ludzi, którzy im zaufali i pożyczyli pieniądze.

Podsumowując: To, że "lekarz sam zachorował", wynika często z chciwości i błędnej oceny ryzyka. Branża, która żyje z dyscyplinowania dłużników, sama poległa na braku dyscypliny finansowej we własnych szeregach. To niszczy zaufanie do całego sektora finansowego.