Panuje sztorm. Nie taki zwykły — ten nadciąga cicho, bez zapowiedzi, jakby ocean chciał najpierw wciągnąć głęboki oddech, zanim uderzy. Na pokładzie „Aurory” załoga chwyta się relingów, bo statkiem buja na wszystkie strony. Fale wiją się jak rozsierdzone węże, a niebo, jeszcze przed chwilą błękitne, pęka na pół od grzmotów. W centrum tego chaosu stoi kapitan Marek. Jego oczy, doświadczone latami obserwowania zmiennych nastrojów morza, dziś patrzą w zupełnie inny horyzont — w spadający wykres akcji firmy, której poświęcił całe życie. Kurs nurkuje jak fala w dół, bez litości. Każdy kolejny procent w dół to jak kolejny podmuch wiatru, który przechyla „Aurorę” na burtę. Ludzie na rynku panikują. Jedni skaczą za burtę w nerwach, sprzedają, uciekają. Kapitan jednak wie, że żaden sztorm nie trwa wiecznie. Wie też, że największe fale są zawsze tuż przed uspokojeniem morza. „Trzymajcie kurs” — mówi, choć jego własny głos ginie w huku wiatru. Nie ma pewności, nie ma gwarancji… ale ma wiarę. A czasem właśnie ona jest jedyną kotwicą, jaka pozostaje. Nagle — jakby ktoś przeciął czarną chmurę — wiatr słabnie. Fale stają się niższe. Niebo jasnieje tak gwałtownie, że aż razi. I wtedy to się dzieje. Na wykresie, jeszcze przed chwilą krwistoczerwonym, pojawia się mała zielona kreska. Niepozorna, delikatna, ale dla kapitana Marka wygląda jak promień słońca przebijający burzę. Minuta później pojawia się druga. Potem trzecia. Kurs zaczyna odbijać, lekko, nieśmiało — tak jak ocean uspokaja się po gniewnej nocy. Załoga odsuwa dłonie od relingów. Na ich twarzach pojawia się ulga, a na wodzie tańczy odbicie pierwszych złotych promieni dnia. Kapitan uśmiecha się pod nosem. — A nie mówiłem? — mruczy. — Po każdym sztormie wychodzi słońce. Wystarczy tylko nie wyskoczyć za burtę, zanim to nastąpi. I choć wykres wciąż faluje, to każdy na pokładzie wie jedno: ten statek jeszcze popłynie daleko.