Art. 8 punkt 6, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, brzmi: „Za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się: 1) osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, Trafnie skomentowano treść tego artykułu w piśmie Centrali ZUS z 4 marca 2005 r. (sygn. Fuu 400-307). Przypomnę: „Również art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 6 ustawy ustalający podleganie ubezpieczeniom społecznym przez tych ubezpieczonych odwołuje się do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie dla rozstrzygania istnienia obowiązku ubezpieczeń ma więc faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko posiadanie uprawnień do jej prowadzenia”. Centrala ZUS słusznie stwierdza tu, że sam wpis do ewidencji, nie jest równoznaczny z prowadzeniem pozarolniczej działalności. Jeśli ktoś zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej, po prostu nie prowadzi jej (pomimo, że figuruje w ewidencji), a jeśli jej nie prowadzi, nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom. Oddziały ZUS muszą więc udowodnić, że w okresach, gdy zgłaszano zaprzestanie działalności gospodarczej, przedsiębiorca nadal ją prowadził. Przypomnę, art. 13. [Okresy obowiązkowego ubezpieczenia], mówi: „Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w następujących okresach: 4) osoby prowadzące działalność pozarolniczą — od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, Sprawa jest jasna. Jeśli ktoś nie prowadzi działalności gospodarczej, ponieważ zaprzestał jej prowadzenia (choć figuruje w ewidencji), nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom. Poza tym, jeśli ktoś w jakimś okresie nie prowadził działalności gospodarczej, to jaki jest sens ustalać na podstawie definicji, czy to czego nie robił, można nazwać działalnością gospodarczą?