Promieniowanie słoneczne wzmacnia procesy kościotwórcze, hartuje skórę, a także może zapobiegać i wspomagać leczenie wielu chorób takich jak: choroby serca, stwardnienie rozsiane, osteoporoza, reumatyzm, krzywica, cukrzyca, łuszczyca, otyłość, depresja, niepłodność, demencja starcza i przyspieszyć gojenie się ran oraz złagodzić objawy napięcia przedmiesiączkowego. Rozsądne przebywanie na słońcu chroni przed wystąpieniem nowotworów (jelita grubego, węzłów chłonnych, piersi, prostaty), poprawia wydzielanie endorfin, obniża poziom stresu.
To wszystko zawdzięczamy nie tylko dzięki produkcji witaminy D3 (wystarczy ok 15 minut na słońcu do syntezy dziennej dawki), ponieważ takową moglibyśmy suplementować, nie narażając się na zmarszczki, jednak pod wpływem promieniowania słonecznego, w skórze powstają także inne molekuły, tj.: tlenek azotu, który przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi, a także do regulacji działania układu odpornościowego, co jest niesamowicie ważne przy chorobach autoimmunologicznych. Dodatkowo tlenek azotu wspiera regulację masy ciała, co jest niezwykle istotne przy odchudzaniu się! Ta molekuła chroni ludzi przed przybieraniem na masie.
Każdy jeden stopień szerokości geograficznej, oddalony od równika, zwiększa ryzyko wystąpienia stwardnienia rozsianego. A Iran w latach 1989 do 2006 doświadczył prawdziwej plagi stwardnienia rozsianego! Wynikało to ze zmian polityczno-kulturowych. W 1979 roku Iran stał się Państwem religijnym, gdzie ubieranie się musiało być bardzo zachowawcze i przykrywające niemal każdy centymetr ciała. Zdaniem naukowców, to właśnie przerwanie kontaktu skóry ze słońcem, było odpowiedzialne za epidemię stwardnienia rozsianego w Iranie. 
Na pewno słyszeliście o fototerapiach przy różnych dermatozach. Najbardziej zaciekawiło mnie badanie, w którym jedna połowa osób badanych, cierpiących na stwardnienie rozsiane, była naświetlana, a druga połowa nie. W pierwszej grupie, choroba zatrzymała się u 7 z 10 osób poddanych fototerapii. Cała druga grupa (kontrolna), która nie miała fototerapii, zapadła na ciężką postać tej choroby. Co ciekawe, obie grupy miały podobne stężenie witaminy D3 w organizmie! To właśnie tlenek azotu spowodował regulację ich układu odpornościowego! 

Bez światła człowiek czuje się bardziej senny i nieszczęśliwy oraz zapada na ciężkie choroby ciała i duszy. Osoby które mniej wychodzą na słońce, żyją statystycznie krócej. Niedobory słońca we wczesnym dzieciństwie, a nawet już w łonie matki, mogą dawać objawy w dorosłym życiu. Osoby urodzone w lutym i marcu, częściej zapadają na stwardnienie rozsiane i schizofrenie. ======>>>>

https://moistry.pl/blog/artykuly/pogon-za-sloncem-czy-moze-ucieczka-co-przedluzy-nam-zycie =======>>>>

Ostatnie badania wykazały, że 1-MNA poprzez działanie na śródbłonek naczyniowy, zwiększa biodostępność NO i reguluje zaburzoną pracę śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (Bartus i wsp., 2008, Domagala i wsp., 2012 – Literatura  >>).