Propozycje układowe jakie przedstawił Dawid Tokarz w Puls Biznesu, o ile rzeczywiście są to propozycje układowe spółki DSS SA, powodują, że wybrani wierzyciele mieliby uzyskać korzystniejsze warunki restrukturyzacji zobowiązań kosztem pozostałych wierzycieli.

Tak się również składa, że te korzystniejsze warunki mieliby uzyskać wierzyciele finansowi, co oddaje również śródtytuł artykułu: „Finansowi mają lepiej”.

Logika podpowiada, że to wierzyciele finansowi mają łatwiejszy dostęp do informacji o dłużniku. Ten dostęp podparty jest prawem bankowym, w szczególności tajemnicą bankową, natomiast w przypadku emisji obligacji to oferujący (w tym przypadku DM IDMSA) przedstawia najważniejsze dane dotyczące oferty w memorandum informacyjnym. Ponadto obligatariusze to przeważnie inwestorzy kwalifikowani lub inne osoby, które świadomie uczestniczą w rynku wierzytelności korporacyjnych oceniający ryzyko płynące z inwestycji. Więcej, to podmioty finansowe podejmując decyzje o finansowaniu działalności danej spółki mają przez to wpływ na tę działalność. Ocena kredytowa bądź inwestycyjna jest oceną działalności spółki i projektów na które podmiot finansowany zamierza przeznaczyć pieniądze.

W jeszcze większym stopniu akcjonariusze odpowiadają za działalność spółki, walne zgromadzenie akcjonariuszy jest najwyższą władzą w spółce i decyduje zarówno o wyborze władz tejże spółki jak i prowadzonej przez nią działalności. Jest to zatem argument przemawiający za tym, że akcjonariusze spółki będący równocześnie wierzycielami spółki powinni godzić się na mniej korzystne rozwiązania układowe aniżeli pozostali wierzyciele, dodatkowo mając interes w tym aby dzięki większemu obniżeniu zobowiązań spółki zwiększyć wartość posiadanych akcji.


W przypadku upadłości układowej DSS SA i głosowania grupami wierzycieli należy wziąć pod uwagę podstawowe ryzyko, że niektórzy wierzyciele w wybranej grupie mogą mieć zupełnie inne uzgodnienia (pozaukładowe) z wierzycielami z grupy uprzywilejowanej tylko w tym celu aby układ został zaakceptowany przez wszystkie grupy.

Jeśli nie ma żadnych podstaw aby wybrani wierzyciele uzyskali lepsze warunki spłaty to głosowanie oddzielnymi grupami wypaczałoby sens i celowość przepisów Prawa Upadłościowego i Naprawczego. Upadłość sądownie nadzorowana powinna prowadzić do równego traktowania wszystkich wierzycieli i zaspokojenia dłużników w sposób proporcjonalny do wartości długów. Jedynie uprzywilejowanie mniejszych wartościowo wierzytelności jest w pewien sposób zasadne i wynika z przepisów ustawy.

W przypadku DSS SA mamy do czynienia nie tylko z ustaleniami dłużnika z jednym z wierzycieli ale relacje w mediach zwracają uwagę, że kilku wierzycieli przekonuje do uczestniczenia w układzie Kredyt Bank. Jednak jeśli Kredyt Bank ma zabezpieczone wierzytelności to przystąpienie do układu z niewielkiej części takich wierzytelności stawia zasadne przypuszczenie o pozorne działania. Chyba, że zabezpieczenie nie jest tak dobre i nie gwarantuje odzyskania w pełni kwoty wierzytelności, jednak wówczas wierzyciel powinien albo wykorzystać przysługujące mu zabezpieczenia, albo przystępując do układu akceptować warunki spłaty jakie zaakceptują także pozostali wierzyciele. Wierzyciel rezygnujący z wykonania zabezpieczenia dokładnie wie dlaczego tak czyni i ile to zabezpieczenie było warte, stąd nie ma powodu aby był traktowany w sposób uprzywilejowany.

Gdyby zabezpieczenie miało stanowić przepustkę do uzyskania lepszych warunków w postępowaniu układowym wówczas nawet wątpliwe zabezpieczenia i niewspółmierne do wartości dochodzonej kwoty stawiałyby takiego wierzyciela w „lepszej” grupie.

Przede wszystkim, w sytuacji DSS SA mamy do czynienia z ryzykiem pozaukładowych ustaleń w celu przeforsowania układu, który jak wynika z propozycji zawartych w dzienniku Puls Biznesu, miałby być korzystniejszy dla jednych wierzycieli kosztem innych wierzycieli, przy czym to nie wartość wierzytelności (drobne wierzytelności) miałyby decydować o stopniu uprzywilejowania.

więcej w linku:
http://upadloscdss.salon24.pl/415069,dss-wierzyciele-lepsi-i-gorsi